نوشته شده توسط افشين ايران پور   

كانون گردشگران جوان ايران

گزارش پياده روي "حور به چوبر" در منطقه تالش

با شروع فصل بهار  طبق روال سالهاي گذشته با تعدادي از اعضاي كانون گردشگران جوان ايران(www.irangardan.ir)  مشغول نوشتن تقويم سفرهاي شش ماه نخست كانون شدیم. هركس برنامه هاي پيشنهادي خود را سعي مي كرد به هر نحو شده در لابه لاي تعطيلات آخر هفته و رسمي بگنجاند. به هفته آخر خردادماه كه رسيديم ، همه متفق القول پياده روي در منطقه تالش را تصويب كردند. اين برنامه كه به صورت سنتي و مدت مديدي است، جزء لاينفك برنامه هاي پياده روي كانون در هفته آخر خردادماه شده است طرفداران پر و پا قرصي دارد. اين بار نيز برنامه ريزي دقيق و محل اجرا اين برنامه به من سپرده شد. طبق روال ساليان گذشته بايد مسيري انتخاب شود كه تردد در آن صورت نگرفته يا حداقل باشد. خوشبختانه زمان نسبتا طولاني براي طراحي چنين مسيري در اختيار داشتم. چند بار به سراغ نقشه هاي مختلف رفتم، به دقت جستجو كردم ولي توفيقي حاصل نشد. بيشتر مسيرها را يا قبلا رفته بوديم و يا مناسب برنامه گروهي نبودند. به طور اتفاقي به نسخه جديدي از نرم افزار گوگل(كره زمين) Google Earth دسترسي پيدا كردم. با تلفيق اين نرم افزار و نقشه هاي بزرگ مقياس و داراي خطوط ميزان ارتفاع، مسير روستاي حور در جنوب شرقي اردبيل به روستاي چوبر از توابع بخش حويق از شهرستان توالش انتخاب شد. طبق عادت گذشته پس از مشخص كردن مسير حركت و ورود اطلاعات به كامپيوتر و سپس انتقال داده ها به جي پي اس كار طراحي مسير تمام شد و اجرا برنامه به صورت رسمي بر روي سايت كانون قرار گرفت. تعدادي از دوستان ما در گروه كوهنوردي قافلانتي ميانه نيز ابراز علاقه براي شركت در اين برنامه كردند و بدين ترتيب بود كه گروه 39 نفره ما عازم منطقه شد.

طبق برنامه ريزي انجام شده 25 نفر از اعضاء كانون از شهر تهران و 14 نفر از گروه كوهنوردي قافلانتي از ميانه رهسپار اردبيل شدند و ساعت 9 صبح 28 خرداد 1388  در روستاي حور به يكديگر پيوستند. حور، روستايي كوهستاني از توابع نمين استان اردبیل است.شغل بیشتر مردم این روستا کشاورزی و باغداری است.سیب زمینی و گوجه فرنگی محصولات عمده این روستا است. در میدان اصلی روستا جمع شدیم و تا آماده شدن دوستان و بازبینی و بستن کوله پشتی ها فرصتی دست داد تا به قهوه خانه روستا رفته و با تعدادی از روستائیان گپی دوستانه بزنیم. برای برخی از این افراد دیدن گروه بزرگ و پرجمعیت ما عجیب بود. ظاهرا هرساله تعدادی از کوهنوردان به این منطقه می آیند ولی برای کوهپیمایی مسیر کوه سنگر را انتخاب می کنند. کوه سنگر یکی از مرتفعترین ارتفاعات این منطقه است و حدود 2100 متر ارتفاع دارد و به سبب وجود تاسیسات و دکلهای مخابراتی  صدا و سیما دارای جاده است. روستائیان به جد به ما توصیه می کردند که برای کوهپیمایی این مسیر را انتخاب کنیم و معتقد بودند که راه فقط این است و از جای دیگر نمی توان به کرانه های دریا رسید و در غیر این صورت قطعا گم خواهیم شد.با مرور نقشه ها و مسیر موجود بر تصمیم خود پافشاری کردیم. با توجه به پیش بینی وضع هوا و احتمال بارندگی تصمیم گرفتیم که مقداری از مسیر را با وانت طی کنیم. لذا سه وانت نیسان آبی رنگ کرایه کردیم و از ایشان خواستیم که ما را به مرتع ییلاقی محمدعلی یوردی برساند. سوار بر وانت از روستای حور با ارتفاع 1500 متر از سطح دریا در جاده ای نه چندان مناسب و از میان مراتع عبور می کردیم تا به گردنه لمیر رسیدیم.

 لختی استراحت کردیم و از مناظر اطراف لذت بردیم. به راحتی می شد خط ساحلی را دید و یالهای منتهی به نوار ساحلی را دنبال کرد. بیشتر مسیر را از خط الراس طی کردیم. ییلاق "هاچاقیه" و به دنبال آن از "اسکندر یوردی" و "خلج یوردی" گذشتیم تا پس از 5/9 کیلومتر به ییلاق "محمدعلی یوردی" که ییلاق بزرگی مربوط به روستای قزل قیه است رسیدیم. در این ییلاق علاوه بر چادرهایی که برای سکونت موقت مرتع داران بر پا شده است تعدادی خانه سنگی هم وجود دارد که به نظر می رسد کاربری آن را در فصول سرد سال توجیه می کند. با ساکنین موقت این ییلاق که صحبت می کردیم به ما گفتند که راه اصلی این ییلاق از روستای قزل قیه است نه از حور !.

 هوا آفتابی و نسیم خنکی از جانب دریا در حال وزیدن بود و به نظر نمی رسید که ابرها با ما سر ناسازگاری داشته باشند.ارتفاع محمدعلی یوردی از سطح دریا 2100 متر است. این ییلاق در پای کوه "چین قله کوه" قرار دارد. این کوه همانطور که از اسمش پیداست کوهی سنگی با شیب و صخره های بلند است. و طبق نقشه می بایست از آن عبور کنیم درست در دره جنوبی در منطقه ای که ییلاقی به نام "طول" وجود دارد مسیری مالرو از روی خط الراس به سمت شرق ادامه دارد و به نظر می رسد که به نوار ساحلی راه داشته باشد. اما ما بر اساس نقشه و مسیری که در جی پی اس ذخیره کرده ایم راه کنارگذر چین قله کوه را انتخاب می کنیم. در این سفر یکی از اعضا کانون با هماهنگی قبلی انجام شده تصمیم گرفته بود تا پیمایش این مسیر را با دوچرخه کوهستان انجام دهد که البته تصمیمی هیجان انگیز و از طرفی دیگر به سبب ناشناخته بودن مسیر، شاید خطرناک و دردسر آفرین بود. در ابتدای مسیر از شیبی تند و سنگی بیش از 600 متر به سمت دره حرکت کردیم و سپس از دامنه کوه مجاور مسیر را تا  یال اصلی تراورس کردیم و با کمی ارتفاع گرفتن از روی گردنه عبور کردیم.

 کم کم از سمت دریا ابرها را می دیدیم که درحال تشکیل شدن و حرکت به سمت بالا بودند. بر روی گردنه که ارتفاع آن را جی پی اس 1785 متر نشان می داد کمی استراحت کردیم تا اینجای برنامه که حدود یکساعت به طول انجامیده بود دوست دوچرخه سوار ما بیشتر از دوچرخه زحمت حمل و به دوش گرفتن آن را کشیده بود. با  ادامه مسیر از روی خط الراس به نظر میرسید که اوقات خوشی در انتظار او باشد. از روی خط الراس و مسیر مالرویی که مشخصا در پیش روی ما قرار داشت، به تدریج ارتفاع کم می کردیم برخی از قسمتها شیب مسیر بیشتر می شد و لغزنده بودن مسیر نیز با توجه به کوله های سنگین ما سبب خستگی بیشتر می شد. گاه گداری به بهانه عکاسی می ایستادیم و از مناظر بسیار زیبایی که در اثر تداخل جنگل و کوه و ابر و مرتع پدیدار می شدند لذت می بردیم.

 پس از 5/2 ساعت به شیب تند دیگری رسیدیم که لغزیدن پای من ،سبب پیچ خوردگی شدید مچ پا و پارگی یکی از لیگامنتهای مچ پا شد. بلافاصله اقدامات اولیه که شامل بانداژ و فیکس کردن پا در کفش بود انجام شد. دوستان نیز کمک کردند تا مقداری از بار سنگین کوله پشتی کم شود. همین پیچ خوردگی سبب شد که بعدا به مدت چهار هفته با پای گچ گرفته به محل کار بروم و فعالیت کوهنوردی برای شش ماه تعطیل شود. القصه  آهسته آهسته شیب تند را طی کردیم و برای صرف نهار در کنار چشمه ای که چندان آب زیادی نداشت توقف کردیم.

 حرکت ابرها سرعت گرفته بود و کم کم مه ما را فرا گرفت. اكنون ارتفاع 1441 متر و حدود 5 کیلومتر پیاده روی کرده بودیم. طبق برآوردی که قبلا انجام داده بودم از محمدعلی یوردی تا چوبر حدود 25 کیلومتر را باید طی می کردیم و بدین ترتیب راه نسبتا زیادی در پیش بود. به سبب مه شدید وسعت دید ما به چند متر محدود شده بود و تنها با اتکا به مسیر علامت گذاری شده بر روی جی پی اس مسیر را ادامه می دادیم.

 کم کم ارتفاع ابرها بیشتر شد و بارش باران شروع شد. با کمتر شدن ارتفاع پس از عبور از میان درختچه هایی چون زالزالک وحشی، آلوچه  جنگلی، ازگیل، فندق و همچنین گذر از میان سرخسهای غول پیکر وارد جنگل شدیم. درختان این منطقه عمدتا بلوط، ممرز، بلند مازو، راش و افرا هستند.

 با ادامه یافتن باران، مسیر گل آلود و تردد در آن مشکل می شد و از طرف دیگر با نزدیک شدن به زمان غروب خورشید باید به فکر برپا سازی چادرها می افتادیم. بنا را بر آن گذاشتیم که تا قبل از غروب هرجا چشمه یا مکان مناسبی یافتیم، شب را اتراق کنیم. ولی به ظاهر که خبری از آب نبود. در میان جنگل چند کلبه را دیدیم و به سمت آنها حرکت کردیم ولی  درب منزل قفل بود و چند کلبه دیگر هم طویله بودند. در طبقه فوقانی یکی از طویله ها که محل نگه داری علوفه بود، می شد جایی را برای استراحت آماده کرد ولی از آب خبری نبود. هنوز ساعتی را تا غروب آفتاب فرصت داشتیم. قرار شد دو نفر از اعضای گروه که چابکتر بودند نیم ساعتی را در مسیر مشخص حرکت کنند و در صورت یافتن محل مناسبتری با بیسیم به ما اطلاع دهند، در غیر این صورت که برگردند و شب را در پناه سقف این آخور از گزند باران در امان بمانیم. هنوز حدود یک ربع نگذشته بود که گروه پیش رو اعلام کردند محل مناسبی یافته اند. با اعلام این خبر ما نیز وسایل را جمع کردیم و نیم ساعت بعد به محل مورد نظر که حسینیه روستای "ایل کوفی" بود رسیدیم. باران سیل آسا که بیش از پنج ساعت ما را عذاب داده بود بلافاصله پس از ورود ما به حسینیه قطع شد و به دنبال آن هوایی دلپذیر جای آن را گرفت. با وجود حسینیه توانستیم که لباسهای خیس و گلی را تعویض کنیم و كفشهايمان را كه وزن هر كدام به سبب گلهاي چسبنده چندين برابر شده بود را كنار چشمه آب تميز كنيم. امروز حدود 15 کیلومتر از راه را طی کردیم، ارتفاع 593 متر است. لذا برای فردا  حدود 10 کیلومتر راه باقی مانده است و در این مدت هم باید بیش از 500 متر ارتفاع کم کنیم.  با این فکر  و پس از خوردن شام و چای گرم به داخل کیسه خوابها خزيديم و تا صبح به امید روزی آفتابی به خواب رفتیم.

ساعت 5/6 صبح از خواب بيدار شديم، هواي لطيف صبحگاهي نشاط را در ميان همنوردان دو چندان كرده بود. صبحانه را خورديم و آماده حركت شديم. با تغيير ناگهاني شرايط جوي، بارندگي شديد جاي آسمان صاف سحرگاهي را گرفت. نيم ساعتي تامل كرديم ولي از آنجا كه هواشناسي، هوايي باراني را در اين منطقه پيش بيني كرده بود، بناچار پانچوها و روكش كوله هاي نيمه خيس را از كوله ها بيرون كشيديم و به راه ادامه داديم. در فاصله كوتاهي از حسينيه، دهكده اي ييلاقي به نام ايل كوفي قرار دارد. مسير گل آلود ناشي از باران روز قبل و باران شديدي كه در حال بارش بود عملا لذت استفاده از طبيعت زيبا و بكر اين منطقه را از ما گرفته بود. حركت در ميان اين مسير به خاطر گلهاي چسبنده مشكل شده بود ولي ما به راه خود ادامه مي داديم. عملا استراحت كردن مفهومي نداشت و فقط سبب خيس شدن بيشتر مي شد. حتي چتر درختان نيز قادر نبودند جلو باران را بگيرند و  عبور از ميان درختان همچون رد شدن از ميان آبشار بود. تصور مي كنم هيچ كس به اندازه دوست دوچرخه سوار ما دچار دردسر نشده بود! ياد ضرب المثل معروفي افتادم كه مي گفت:" گهي پشت به زين و گهي زين به پشت". بالاخره دوچرخه سواري در گل، تجربه اي جالب ولي طاقت فرسا بود.

 نزديك ظهر بود كه باران قطع شد و جاي خود را به آفتاب تابان داد. ادامه مسير همچنان بر روي يال كوه بود گاهي شيب تند و گاهي شيب كم بود و به تدريج ارتفاع كاهش يافت تا به "دروال محله" چوبر رسيديم. در كنار قهوه خانه اي كه آب نمايي زيبا داشت بار سفر انداختيم. لباسها را عوض كرديم و سر و صورتي شستيم. دوستان قافلانتي به سرعت خداحافظي كردند و راه ميانه را در پيش گرفتند. ما نيز پس از استراحتي كوتاه، با دو وانت نيسان به سمت ساحل حويق به راه افتاديم. به علت توفاني بودن دريا نتوانستيم از ساحل زيباي حويق استفاده كنيم ولي آسمان آبي و آفتابي سبب شد تا كمي لباسهاي خيس ما خشك شود. ساعت شش بعد از ظهر به سمت تهران به راه افتاديم. اميدواريم كه سال آينده بتوانيم برنامه جذاب ديگري در اين منطقه زيبا اجرا كنيم.