در اسفندماه سال١٣٨٦ بنا به دعوت كشور تركمنستان، به شهرعشق اًبادرفته بودم.دانشكًاه معتبر اًنجا،من ودو تن از شاعران ونويسندكًان را دعوت كرده بود براى سخنرانى وشعرخوانى،استادى درباره محل تولد من برسيد،كًفتم روستاى حور.شرح بيشترى خواستند،كًفتم درروستاى ماجشمه اى هست بنام حوراجشمه،و افسانه اى كه دركودكى ازعمه ليلايم شنيده بودم،كًفتم:در قديم ميكًفته اند كه هرروز بيش از طلوع اًفتاب،حوريان(فرشته ها) مىاًيند و از اًن جشمه اًب مى برند،براى همين اًن جشمه را حوراجشمه،خوانده اند،ميكًويند كًاهى جوانانى براى ديدن اًن فرشته ها ميرفتند وشب را در سرجشمه  ميخوابيدند تا فرشته ها را ببينند،ولى هميشه خواب مى ماندند وبعد ازطلوع اًفتاب بيدار ميشدند كه ديكًرفرشته ها رفته بودند.استادان اًن دانشكًاه خيلى از اين افسانه خوششان اًمد،عمه ليلا ميكًفت كه اين افسانه را از بدربزركًم،كربلايى صادق،شنيده است.امابدرم عبدالله ( اًبيش) ميكًفت اين افسانه را از بدرم نشنيده ام،واحتمالاً اين،ساخته  ذهن خلاق عمه ليلا بوده است،ولى به نظر بنده،هرجه باشد،افسانه اى زيباست!        جعفرابراهيمى ،دوستدار حور!