از اردبیل یک کیسه آرد می خرم آن را به ماشین کرایه کش روستا بار می کنم . فتق دارم بد جوری هم اذیتم می کند ماشبن نیسان از پیچ وخم تنگ بازار روستا رد می شود در محله قاراداغلی روبروی چشمه قاراداغلی می ایستد اینجا پایان راه ماشین رو است چون از چشمه تا محله گوزه راه تنگ وناهمواراست وسایط نقلیه نمی تواند به محله کوهپایه ای گوزه ادامه راه دهد باید کیسه آرد را کوله کتم ومثل یک حیوان چهارپا تا خانه ایمان در محله گوزه حمل کنم . ناراحتی فتق دمار از روزگارم در می آورد. چاره ای ندارم .ازیکی از خانه های نزدیک چشمه طنابی را به امانت می گیرم وآرد را به پشت خود کوله می کنم یعضی از زنان ودختران حاضر در چشمه به حمالی من می زنند زیر خنده . نق نق زنان از سنگلاخها رد می شوم درد فتق ؛ سنگینی بار وتحقیرغرور جوانی دست به دست هم داده امانم را بریده اند.در چشمه بالا (گوزه) چشمانم به سیاهی می رود جایی را نمی توانم ببینم ؛ کنترل خود را از دست داده می افتم داخل جویبار.آردم خمیر میشود . دست خالی وسرافکنده راهی خانه می شوم . می گم آقای دهیار وآقای عضو شورای ساکن در راه صبر چایی ازشمایک سوال دارم آیا ما جزو اهالی حور نیستیم ؟ آن دستگاههای سنگینی که در سال 90برای خاکبرداری ؛ خاکریزی وشن ریزی کوچه ومحل زندگی شما (راه صبرچایی) کارکردند.هزینه های آن از بودجه حور نبود؟ آیا حور فقط محدود به محله شماست؟ اگر از جیبتان خرج کردید اعلان کنید ولی اگر از بودجه حور هزینه می کنید این عادلانه نیست که رفاه فردی وگروهی را بر رفاه اجتماعی ترجیح دهید.چه می شود که به محلات وکوچه هایی که واقعا مشکل دارند نیز نظری بیفکنید ؟